„Wera, to jest tak…” Mama nerwowo szarpnęła brzeg obrusu. „Igor i Lena planują kupić mieszkanie, potrzebują wkładu własnego”.

„A co ja i Andriej mamy z tym wspólnego?” Wiera podniosła wzrok znad naczyń i spojrzała na matkę.

— No i co to ma do rzeczy? Macie dwupokojowe mieszkanie i mieszkacie razem. W kawalerce dalibyście sobie radę.

„Mamo, mówisz poważnie?” Vera z hukiem wrzuciła talerz do zlewu. „Spłacamy kredyt hipoteczny od pięciu lat, a teraz mamy wszystko sprzedać i oddać mojemu bratu?”

„Kochanie, spróbuj zrozumieć. Wkrótce spodziewają się dziecka i mieszkają z rodzicami Leny w kawalerce. Jest ciasno”.

„Więc musimy się tulić do jednopokojowego mieszkania, bo twój ukochany syn znowu ma długi? Już trzy razy w tym roku zmieniał pracę!”

„Vera! Jak możesz tak mówić o swoim bracie? On po prostu próbuje odnaleźć siebie…”

„W wieku trzydziestu dwóch lat?” Vera westchnęła ze znużeniem. „Mamo, bądźmy szczerzy. Opiekowałaś się nim całe życie, wybaczając mu. Odrabiałaś za niego lekcje w szkole, nie dostał się do technikum – nic wielkiego. Potem rzucił studia – to się zdarza. Nie mógł utrzymać pracy – miał kiepskiego szefa. A teraz chcesz, żebyśmy z mężem musieli zmierzyć się z konsekwencjami twojego wychowania?”

„Nie waż się tak mówić!” – wybuchnęła matka. „Zawsze kochałam cię tak samo”.

„Naprawdę?” Vera uśmiechnęła się gorzko. „A kto wyrzucił moje szkolne medale olimpijskie, bo »Igor się wścieka«? Kto odmówił mi płacenia za lekcje angielskiego, ale opłacił szkołę jazdy mojego brata, z której ten, jak gdyby nigdy nic, zrezygnował?”

Wiera oparła się o szafkę kuchenną, czując narastające mdłości. Zaczynała czuć, że jest w ciąży, ale jeszcze nie powiedziała o tym mamie. I po co się tym przejmować? I tak pobiegnie i powie Igorowi.

Historia tej rodziny rozpoczęła się dwadzieścia pięć lat temu, kiedy młodej matce, Tatianie Siergiejewnie, pokazano dwoje dzieci naraz – chłopca i dziewczynkę – w szpitalu położniczym. Igor urodził się piętnaście minut przed siostrą i od tamtej pory nieoficjalnie był uważany za najstarszego i najważniejszego.

Ojciec pracował jako kierowca ciężarówki na długich trasach, często w dalekich trasach. Cała opieka nad dzieckiem spoczywała na barkach matki. Rozpieszczała syna, rozpieszczała go i wybaczała mu każdą zachciankę. Vera jednak przyzwyczaiła się do polegania tylko na sobie.

W szkole dziewczynka była świetną uczennicą, brała udział w konkursach akademickich i pomagała kolegom z klasy. Igor ledwo dawał sobie radę z ocenami dostatecznymi, ale jego matka znajdowała wymówki: „Chłopcy rozwijają się później”, „Ma zdolności matematyczne, a w szkole było pełno wkuwania”, „Jak pójdzie do pracy, to wszystkim pokaże”.

Po dziewiątej klasie Wiera marzyła o pójściu do liceum fizyki i matematyki – oferowało ono zaawansowane przygotowanie do studiów. Jej matka jednak upierała się, że nie ma pieniędzy na edukację dwójki dzieci, a Igor potrzebuje „męskiego zawodu”. Ostatecznie jej brat poszedł na studia inżynierii samochodowej, mimo że nigdy nie interesował się samochodami.

Vera zapisała się do technikum ekonomicznego, a następnie ukończyła instytut korespondencyjnie. Przez te lata pracowała na pół etatu – najpierw jako kurierka, a potem jako asystentka księgowej. Założyła osobne konto, na którym oszczędzała pieniądze na studia.

Spotkała Andrieja w pracy – konfigurował oprogramowanie księgowe. Od razu zauważył poważną kobietę, która pracowała do późna nad raportami rocznymi. Zaczął przynosić jej kawę i proponować podwózkę do domu.

Kiedy pobrali się sześć miesięcy później, ich matka była niezadowolona: „Przyspieszasz sprawy. Spójrz na Igora, żyje pełnią życia, bez pośpiechu”. Ale Wiera już nauczyła się ignorować takie komentarze.

Ona i Andriej wynajęli kawalerkę i oszczędzali na wkład własny do kredytu hipotecznego. Jej mąż ciężko pracował, podejmując się dodatkowych projektów i ucząc się nowych programów. Wiera awansowała na stanowisko głównej księgowej.

Trzy lata później udało im się kupić dwupokojowe mieszkanie w nowym budynku. Nie była to najbardziej prestiżowa dzielnica, a do metra można było dojechać autobusem. Ale czuli się tam jak w domu. Sami przeprowadzili remont, kupili meble i umeblowali każdy kąt.

W tym czasie Igorowi udało się pracować jako mechanik samochodowy, kierownik sprzedaży, ochroniarz i kurier. Nigdy nie wytrzymał w jednej pracy dłużej niż sześć miesięcy – czy to z powodu złego zarządzania, złych współpracowników, czy niskich zarobków. Mieszkał z rodzicami i nie oszczędzał zbyt wiele.

Dwa lata temu poślubił Lenę, cichą dziewczynę z sąsiedniego budynku. Nowożeńcy spędzili miesiąc miodowy w tureckim kurorcie – jego matka sprzedała swój stary samochód, żeby opłacić podróż. Potem wrócili do rodziców Leny – przynajmniej pomagali im tam w jedzeniu…

„Vero, moja droga” – głos matki wyrwał ją ze wspomnień. „Spójrz, jakie duże jest twoje mieszkanie. Dwa pokoje dla dwojga – to luksus, na który nie możesz sobie pozwolić! A gdzie zamieszka Igor, jego żona i dziecko?”

„Mamo, uczciwie zapracowaliśmy na ten „luksus”. Spłacamy kredyt hipoteczny, a kredyt na remont wciąż jest niespłacony”.

„I co z tego? Igor i jego żona zostaną u ciebie tymczasowo, tylko na kilka miesięcy” – powiedziała matka.

Wiera milczała, pamiętając, jak jej brat „tymczasowo” mieszkał z rodzicami przez dziesięć lat.

„A tak w ogóle…” – kontynuuj tekst tak, jak był: „Wera wahała się, ale w końcu się zdecydowała. – My też niedługo będziemy mieli dziecko. Jestem w trzecim miesiącu ciąży”.

Tatiana Siergiejewna zamarła z otwartymi ustami:

„Czemu nic nie mówiłeś? Musisz powiedzieć Igorowi, będzie taki szczęśliwy, że zostanie wujkiem! Widzisz, teraz jest idealny moment na rozbudowę. Sprzedaj to mieszkanie, spłać resztę i kup trzypokojowe. Daj Igorowi i jego rodzinie jeden pokój.”

„Mamo, słyszysz mnie w ogóle?” Vera poczuła, jak kręci jej się w głowie z oburzenia. „Jakie trzypokojowe mieszkanie? Jaki pokój ma Igor? Mamy nasze mieszkanie zamienić na mieszkanie komunalne?”

„Ale ty zawsze chciałaś mieć dużą, szczęśliwą rodzinę!” Tatiana Siergiejewna zacisnęła dłonie.

— Duża rodzina to mąż, dzieci, a nie brat, który ciągle ci siedzi na karku!

W tym momencie trzasnęły drzwi wejściowe – Andriej wrócił. Od razu wyczuł napiętą atmosferę w kuchni.

„Co się stało?” zapytał, obejmując żonę za ramiona.

„Mama sugeruje, żebyśmy sprzedali nasze mieszkanie i kupili trzypokojowe mieszkanie, w którym Igor i jego rodzina mogliby się zmieścić” – wyjaśniła znużona Wiera.

„Czy pieniądze na trzypokojowe mieszkanie spadną z nieba?” – zapytał Andriej. „A może ty, Tatiano Siergiejewno, dołożysz do tego?”

– No cóż… myślałem, że możesz wziąć większy kredyt hipoteczny…

„Więc musimy się jeszcze bardziej zadłużyć, żeby twój syn i żona mogli z nas żyć?” – głos Andrieja nabrał stalowego tonu. „A ich religia nie pozwala im pracować i oszczędzać na własne mieszkanie?”

„Andriuszu, jak możesz tak mówić! Igor bardzo się stara, szuka dobrej pracy…”

„Szukał dziesięć lat” – zaśmiał się Andriej. „I za każdym razem znajduje powód, dla którego ta praca mu nie odpowiada. Tymczasem Wiera i ja pracujemy od rana do nocy, spłacamy kredyt hipoteczny i planujemy dziecko…”

„Wera jest już w ciąży!” – oznajmiła radośnie Tatiana Siergiejewna. „Wyobraź sobie, ty, Igor i Lena będziecie mieli dzieci w podobnym wieku! Jak cudownie byłoby mieszkać razem…”

„Mamo!” Vera podniosła głos. „Przestań! Nie sprzedajemy mieszkania. Nie bierzemy nowego kredytu hipotecznego. I na pewno nie zamieszkamy z Igorem. Mamy własną rodzinę, a on ma swoją. Pozwól mu rozwiązywać własne problemy”.

„Jesteś taki bezduszny!” – szlochała matka. „Twój własny brat potrzebuje pomocy, a ty…”

— A co ze mną? Może powiesz mi, jak mi pomógł? Kiedy chorowałem w dziewiątej klasie, kto przynosił mi prace domowe? Koledzy z klasy! Kiedy nie miałem pieniędzy na podręczniki, kto mi pomagał? Pożyczyła mi je moja przyjaciółka Lena! Gdzie był mój „brat”, kiedy całymi dniami i nocami pracowałem nad dyplomem i dorabiałem na pół etatu?

– No cóż, to tylko chłopiec… Ma swoje życie…

„Dajcie mu żyć dalej!” – warknęła Vera. „A my będziemy żyć swoim życiem. I wiesz co? Mam już dość tego wiecznego „Igor to, Igor tamto”. Może teraz, kiedy będę w ciąży, ty też zaczniesz mnie zauważać?”

Tatiana Siergiejewna wybuchnęła płaczem, chwyciła torebkę i wybiegła z mieszkania. Wiera opadła wyczerpana na krzesło. Andriej w milczeniu nalał jej wody.

„Wiesz” – powiedział po chwili – „może to i lepiej. Najwyższy czas postawić kropkę nad i”.

„Tak myślisz?” Vera uśmiechnęła się smutno. „A co, jeśli teraz zupełnie przestanie się do mnie odzywać?”

„Ona się nie zatrzyma. To twoja matka, po prostu rozpieszczony Igor i najwyraźniej nie potrafi zrozumieć, że jest już dorosły. Daj jej czas, żeby się opamiętała”.

Tego wieczoru zadzwonił mój ojciec. Rzadko interweniował w rodzinnych kłótniach, ale tym razem nie mógł tego znieść:

– Vera, twoja matka płacze w domu, mówi, że ją wyrzuciłaś…

„Tato, nikogo nie wyrzuciłem. Po prostu odmówiłem sprzedaży mieszkania, żeby pomóc Igorowi znaleźć mieszkanie”.

„Co, znowu Igor?” Ojciec westchnął ciężko. „Słuchaj, córko, masz rację. To moja wina – zawsze byłem w podróży, a twoja matka musiała się tobą zająć. Tak wychowała syna…”

“Leniwiec?” zasugerowała Vera.

„No cóż, powiedzmy, że to osoba przyzwyczajona do tego, że inni rozwiązują za nią wszystkie problemy. Trzymaj się. I gratuluję ciąży – twoja matka puściła to mimo uszu”.

Tydzień później Wiera i Andriej wpadli do domu rodziców, żeby odebrać słoiki z ogórkami kiszonymi, które zostawili mamie. Tatiana Siergiejewna powitała ich ze łzami w oczach:

„Przepraszam, że wtedy tak się zachowałam… Ostatnio ciągle myślę, że może naprawdę rozpieściłam Igora.”

W tym momencie do pokoju wpadł sam sprawca rodzinnego konfliktu:

„Mamo, możesz uwierzyć, że znowu mnie zwolnili! Szef się do mnie przyczepia, że ​​się spóźniam. Czy to moja wina, że ​​jest korek?”

„Igor, masz trzydzieści dwa lata” – powiedziała spokojnie Wiera. „Może powinieneś przestać szukać winnych? Zacznij żyć własnym życiem”.

— Łatwo ci mówić! Masz męża, mieszkanie… A co ze mną?

„Co powstrzymywało cię od pracy i oszczędzania przez cały ten czas?” – zapytał Andriej. „Zaczynaliśmy z Wierą od zera, wynajmując pokój i żywiąc się makaronem instant. Ale wszystko osiągnęliśmy sami”.

„No, daj spokój!” – prychnął Igor. „Twój ojciec jest biznesmenem, pewnie ci pomógł”.

„Mój ojciec jest nauczycielem wychowania fizycznego w szkole” – zaśmiał się Andriej. „A jedyną pomocą, jaką mi daje, jest rada, żebym nie czekał na mannę z nieba, tylko ciężko pracował”.

Tatiana Siergiejewna nagle wstała:

„Synu, tak sobie myślałem… Może najwyższy czas, żebyś naprawdę nauczył się brać odpowiedzialność za siebie? Twój ojciec i ja nie będziemy żyć wiecznie i nie przekażemy ci mieszkania – to byłoby niesprawiedliwe wobec twojej siostry”.

„Mamo, co się stało?” Igor był zaskoczony. „A co ze mną? Moja żona jest w ciąży!”

„Vera też będzie miała dziecko. I nie widzę, żeby biegała i prosiła krewnych o pomoc”.

„Vera, może sprzedamy to mieszkanie?” – powiedział Igor żałośnie. „Kupimy większe i będziemy razem…”

„Nie” – odpowiedziała stanowczo siostra. „Ale mogę ci pomóc napisać CV i znaleźć przyzwoitą pracę. Tylko bez żadnych zobowiązań – przyjmiesz każdą pracę, nawet jeśli początkowo będzie niska”.

„I możesz u nas zostać na jakiś czas” – dodała niespodziewanie Tatiana Siergiejewna. „Tylko pod jednym warunkiem: dostaniesz pracę i oddasz nam połowę swojej pensji. Zbierzemy na twój wkład własny”.

Igor spojrzał ze zdziwieniem to na matkę, to na siostrę:

— A co jeśli się nie uda?

„Zadziała” – uśmiechnęła się Vera. „Po prostu nigdy tak naprawdę nie próbowałeś”.

…Minęło sześć miesięcy. Igor miał syna, Wierę córkę. Mój brat rzeczywiście znalazł pracę – najpierw jako ładowacz w sklepie z narzędziami, potem został zauważony i przeniesiony do działu sprzedaży. Okazało się, że całkiem dobrze radził sobie z klientami.

Dzielił swoją pensję sprawiedliwie, połowę oddawał rodzicom, a drugą połowę wydawał na rodzinę. Lena dostała pracę w przedszkolu, do którego później uczęszczało ich dziecko.

Rok później on i jego żona zaciągnęli kredyt hipoteczny na jednopokojowe mieszkanie. Ich rodzice dołożyli swoje oszczędności, a Vera pomagała w formalnościach.

Tatiana Siergiejewna często opiekowała się obojgiem wnucząt, zmieniając się, żeby nikt się nie obraził. I za każdym razem, gdy na nie patrzyła, myślała: jakie to szczęście, że jej córka postawiła na swoim. W przeciwnym razie Igor pozostałby dziecinny, a matka czułaby się winna z powodu Wiery.