Znalazła w lesie rozbity helikopter. Uważano, że to, co znajdowało się w środku, zaginęło 11 lat temu – i miało związek z jej rodziną.

Anna zawsze kochała las. Jej ojciec od dzieciństwa uczył ją, jak się w nim poruszać – jakie rośliny zbierać, jakimi ścieżkami podążać, jak odczytywać ukształtowanie terenu. Po jego zniknięciu, gdy miała dwanaście lat, las stał się jedynym miejscem, w którym wciąż czuła się blisko niego. Co roku wracała do jego starej chaty na kilka dni samotności.

Tego ranka obudziła się przed świtem, wzięła wiklinowy koszyk i stary kompas i ruszyła w głąb lasu, podążając znaną ścieżką na bagna. Powietrze było wilgotne i gęste od mgły. Poruszała się ostrożnie, zatrzymując się, by zebrać trawę i drewno na opał, uważnie obserwując każdy krok.
Nagle coś się zmieniło. Ptaki ucichły. Las zapadł w nienaturalną ciszę. W powietrzu unosił się ostry zapach spalenizny i metalu. Anna zatrzymała się i spojrzała przed siebie.

Z mgły wyłoniła się postać, która nie miała tam swojego miejsca. Mały, dwuosobowy helikopter, na wpół zanurzony w bagnistym gruncie, z łopatami wirnika wygiętymi pod nienaturalnymi kątami. Mech i roślinność pokrywały większość kadłuba. Najwyraźniej znajdował się tam od lat, ukryty przez bagna i gęsty las wokół.

Anna podeszła ostrożnie. Drzwi chaty były zablokowane, zapieczętowane rdzą i wieloletnią wilgocią. Uderzyła w nie kilka razy małą siekierą, którą nosiła przy sobie na opał. Metal pękł z trzaskiem.

Zajrzała do środka i natychmiast opadła na oparcie.
Na fotelu pilota leżały ludzkie szczątki. Szkielet był częściowo przykryty resztkami skórzanej kurtki. Korzenie i mech dostały się do kokpitu przez rozbitą przednią szybę. Tablica przyrządów była tak skorodowana, że ​​nie dało się jej odczytać. Na lewym nadgarstku szczątków leżał zegarek, zatrzymany, z rozbitym szkiełkiem. A na szyi wisiał mały srebrny wisiorek na cienkim łańcuszku.

Anna rozpoznała go od razu. To był miniaturowy kompas, ręcznie grawerowany z dwoma inicjałami na odwrocie. Widziała te inicjały przez całe życie. Należały do ​​jej ojca.

Sięgnęła do kieszeni i wyciągnęła kompas, który nosiła ze sobą za każdym razem, gdy szła do lasu. Matka dała jej go wiele lat temu, mówiąc, że to jedyna pamiątka po ojcu. Oba kompasy były identyczne pod względem projektu i wykonania, ewidentnie wykonane tą samą ręką.

Ojciec Anny zaginął jedenaście lat temu. Powiedział jej matce, że musi odbyć krótki lot, aby dostarczyć zapasy do odległej osady jako przysługę dla przyjaciela. Obiecał wrócić wieczorem. Nigdy nie wrócił. Poszukiwania trwały tygodniami, angażując policję, lokalnych wolontariuszy i media. Nigdy nie znaleziono po nim śladu. Oficjalne wnioski były niejednoznaczne, ale z czasem wśród rodziny i sąsiadów zaczęło przeważać przekonanie, że po prostu odszedł, decydując się na rozpoczęcie nowego życia gdzie indziej.
Anna dorastała z ciężarem tego przekonania. Myśl, że jej ojciec dobrowolnie porzucił rodzinę, głęboko ją poruszyła. Wpłynęła na jej zdolność do zaufania, jej relacje i jej rozumienie tego, kim była. Czuła cichy gniew wobec mężczyzny, którego kiedyś kochała bardziej niż kogokolwiek innego.

Teraz stała na bagnach, trzy kilometry od jego chaty, patrząc na jego szczątki i wiedziała, że ​​wszystkie jej założenia, które pielęgnowała przez ponad dekadę, były błędne. Nie zniknął. Rozbił się w gęstej mgle, prawdopodobnie z powodu połączenia słabej widoczności i awarii mechanicznej, a bagna całkowicie pochłonęły helikopter. Las zarósł je ponownie w ciągu kilku sezonów. Żadna ekipa poszukiwawcza nigdy nie zbliżyła się do tego miejsca, ponieważ bagna uznano za nieprzejezdne, a trasa lotu była nieznana.

Identyfikacja kryminalistyczna została ukończona w ciągu tygodnia na podstawie dokumentacji stomatologicznej. Śmigłowiec został namierzony przez przyjaciela jej ojca, który zgłosił jego kradzież po zaginięciu, nieświadomy, że pilotem był jego przyjaciel. Śledztwo wykazało, że katastrofa była nieszczęśliwym wypadkiem, bez śladów udziału osób trzecich.

Anna miała godny pochówek. Jej ojciec został pochowany obok matki, która zmarła cztery lata wcześniej, nigdy nie poznawszy prawdy. W trumnie Anna umieściła oba srebrne kompasy – ten, który ojciec nosił na szyi podczas ostatniego lotu, i ten, który matka zachowała dla córki, której nigdy nie widział, jak dorasta.

Spędził jedenaście lat na tym bagnie, trzy kilometry od domu, do którego próbował dotrzeć. Nie był człowiekiem, który porzucił rodzinę. Był człowiekiem, który próbował do niej wrócić, ale powstrzymała go mgła, metal i las, który nie chciał wyjawić swoich sekretów.
Anna mówi, że nie czuje już gniewu, gdy myśli o ojcu. Czuje żal – ogromny i dawno spóźniony – ale też coś, czego nie czuła od dwunastego roku życia. Czuje spokój. Bo teraz wie. Wracał do domu.