Kiedy Yuki poznała Kenjiego, nie szukała romansu, tylko próbowała przetrwać własny smutek.

Lemoniada, którą jej podał w to gorące popołudnie na Okinawie, była niczym przycisk pauzy w chaosie panującym w jej głowie.

Nie flirtował, nie udawał, nie próbował zaimponować. Po prostu słuchał.

Kenji, emerytowany profesor fizyki z plamami słonecznymi na dłoniach i śmiechem rozciągającym całą twarz, zaoferował jej to, za czym, jak się nie spodziewała, tęskniła: delikatną uwagę bez ukrytych intencji.

Ich więź nie rozwijała się jak film; rozwijała się jak głęboki wydech.

Dziesięć dni spacerów, dzielenia się sekretami i tańca boso pod tanimi lampkami przerodziło się w ślub w budynku sądu, który wprawił jej przyjaciół w osłupienie.

Rok później, wśród ogrodowych katastrof, spalonych naleśników i spokojnych wieczorów spędzonych między Japonią a Oregonem, Yuki zdała sobie sprawę, że prawdziwym skandalem nie była różnica wieku.

Jak rzadko można czuć się całkowicie bezpiecznie przy kimś i głośno wybierać to bezpieczeństwo w świecie, który ciągle domaga się wyjaśnień.