Darius Stone miał być w Seattle. Jednak ważne spotkanie biznesowe zostało odwołane, a jego prywatny samolot zatrzymano do kontroli. Portland okazało się tylko przypadkowym, nieplanowanym przystankiem — niewygodnym i niespodziewanym. Kiedy jego kierowca wysadził go przed małą kawiarnią przy ulicy Alberta, nie zamierzał zostawać. Ale coś w środku drgnęło. Jakby ulotne wspomnienie dotknęło jego ramienia.

Prawie przeszedł obok, ale wewnętrzne przeczucie kazało mu się odwrócić i spojrzeć w okno.

I zobaczył ją.

Nię.

Minęło sześć lat, ale poznałby ją natychmiast.

Jej loki były ułożone tak samo, jak nosiła je w niedziele. Czuła się pochylona nad trójką dzieci — dziewczynką i dwoma chłopcami, którzy wyraźnie byli bliźniakami lub nawet trojaczkami. Nie mieli więcej niż pięć lat. W jej twarzy było tyle ciepła i troski.

Ale to, co wstrząsnęło Dariusem, to nie tylko to.

Dzieci były do niego podobne.

Ta sama ciepła karnacja. Te same wysokie kości policzkowe. Te same dołeczki.

Jego dołeczki.

Te same, które zawsze uważał za swoją rodzinną cechę.

Kobieta, która zniknęła z jego życia sześć lat temu.

Ich rozwód był burzliwy, głośny i bardzo bolesny. Darius wtedy był na szczycie kariery: po wielkiej transakcji gwałtownie piął się w górę. A Nia marzyła o czymś innym — ciszy, ogrodzie, spokojnych weekendach i życiu z dala od ciągłej gonitwy. Coraz częściej się kłócili — o plany, priorytety, pieniądze i marzenia, które się nie pokrywały. Zwłaszcza o dzieci, których nie mieli.

Jej ostatnie słowa wciąż brzmiały w głowie Dariusa:

— Nie widzisz mnie, Dariuszu. Widzisz tylko to, co chcesz zbudować.

I odeszła.

Bez pożegnania. Bez telefonu. Bez adresu.

A on nie szukał jej.

Teraz, stojąc przy szklanych drzwiach kawiarni, widział, jak dziewczynka rysuje na serwetce, a Nia delikatnie poprawia jej ołówek za uchem. Serce Dariusa zabiło mocniej — dziewczynka wyglądała dokładnie jak mała Nia na zdjęciach, które kiedyś przechowywał.

Wszedł do środka. Nad drzwiami cicho zadzwonił dzwonek.

Nia podniosła wzrok. Na moment jej twarz zrobiła się biała jak papier.

— Dariusz — wyszeptała.

Jej głos przeszył go jak fala. Dzieci zamarły. Dziewczynka zmarszczyła brwi — jakby broniła matki. Jeden z chłopców przechylił głowę na bok, próbując zrozumieć, dlaczego ten mężczyzna wydaje mu się znajomy.

— Nie spodziewałem się cię tu zobaczyć — powiedział Dariusz. — I na pewno nie myślałem, że zobaczę… to. Trojaczki. I ciebie.

— Nie ukrywałam ich — powiedziała stanowczo, wstając.

— Nie? — jego głos zadrżał. — A jak inaczej nazwać to, że zniknęłaś na sześć lat z moimi dziećmi?

Kawiarnia zamilkła. Nia głęboko westchnęła i zaprosiła go gestem do osobnego stolika. Jej spojrzenie było spokojne, ale stanowcze.

— Dzieci urodziły się już po moim odejściu — powiedziała. — Nie wiedziałam, jak ci powiedzieć. Wszystko było zbyt… delikatne.

— Dlaczego nic nie mówiłaś? — wyszeptał. — Przez cały ten czas myślałem, że po prostu się rozstaliśmy. Myślałem, że nie mieliśmy szans. A teraz widzę, że mieliśmy rodzinę. Tylko bez mnie.

— Nie chciałam się mścić — powiedziała cicho Nia. — Chciałam ich chronić. I siebie. Nie wiedziałam, kim się staniesz, jeśli się dowiesz.

Dariusz spuścił wzrok na dzieci. Znowu rysowały. Na jednej z serwetek były kwiaty i ludzie z dołeczkami na policzkach.

— Popełniłem błędy — przyznał. — Byłem wtedy zbyt zajęty sobą, pracą, pieniędzmi. Ale ty… ty byłaś moim prawdziwym życiem. Tylko zrozumiałem to za późno.

Siedzieli w milczeniu.

— A teraz? — zapytała w końcu.

— Teraz nie chcę stracić kolejnych sześciu lat. — Spojrzał na dzieci. — Ani ich dzieciństwa.

Podniósł wzrok na nią.

— Nie żądam niczego. Po prostu… jeśli to możliwe, chcę być blisko. Choćby na początek — jako ktoś, kto opowiada im bajki na dobranoc.

Nia długo milczała.

Potem skinęła głową.

— Potrzebują dobrych historii, Dariuszu. I może potrzebują ciebie.

Ta historia jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwa do prawdziwych osób lub wydarzeń są przypadkowe.