Katia przyjechała do Dubaju z wizą turystyczną – piękna, jasnowłosa, z oczami koloru nieba. Po trudnym rozwodzie postanowiła coś zmienić, podjęła pracę jako niania w rosyjskojęzycznej rodzinie, żyła skromnie, ale marzyła – nie o bogactwie, a o spokoju, by po prostu być kochaną, a nie zdradzoną.
Często widywała mężczyznę na plaży. Zawsze ubrany na biało, samotny, czytający. Nie zaczepiał jej, nie flirtował – po prostu kiwał głową, jak stary przyjaciel. Kiedyś zapomniała koca, a on ją z nim dogonił. I tak zaczęła się cicha znajomość, która przerodziła się w cichą przyjaźń.
Okazał się lekarzem. Nazywał się Said. Mówił z silnym akcentem, ale miał szczere spojrzenie i głos – ciepły, niemal ojcowski. Nie przechwalał się swoim bogactwem, choć Katia wkrótce się o tym przekonała: nie był zwykłym lekarzem, ale właścicielem prywatnej kliniki i jednym ze spadkobierców dużego holdingu medycznego. Ale nie dbała o to – po raz pierwszy od wielu lat patrzył na nią jak na kobietę, a nie jak na przedmiot.
Miesiąc później oświadczył się jej. Po prostu. Bez pierścionków, bez tłumów – o świcie, na bezludnej plaży. Powiedział:
– Wniosłeś ciszę do mojego życia. Chcę, żebyś była tą ciszą – na zawsze.
Była zdezorientowana, ale powiedziała „tak”. Nie dlatego, że był milionerem, ale dlatego, że przy nim znów poczuła się żywa.
Na ślubie byli tylko oni dwoje i kilku świadków. Ubrał ją w olśniewającą suknię, ozdobioną najpiękniejszym złotym haftem, i podarował jej bransoletkę należącą do jego matki.
Ale następnego ranka się nie obudziła.
Zawał serca. Cisza. Podczas gdy on czytał modlitwę na tarasie, ona zmarła we śnie.
Said nie płakał publicznie. Ale nocą, w domu, gdzie wszystko mu ją przypominało – herbata, książki, sukienka rzucona na krzesło – szlochał, chowając twarz w jej poduszce.
Pochował ją w bieli, takiej samej, jaką miała na sobie na ślubie. Sprowadził jej matkę z Rosji. I opowiedział jej wszystko.
„Ona nie wiedziała” – wyszeptał. „Nie wiedziała, że jestem chory”.
Said cierpiał na rzadką, dziedziczną chorobę serca. Wiedział, że zostało mu niewiele życia. Milczał, żeby nie czuła się zobowiązana. Ale Katya odeszła pierwsza.
Na jej cześć wybudował w swojej klinice oddział dziecięcy. Na tablicy przy wejściu wyryto:
„Dla Catherine. Za te 33 dni, w których było więcej miłości niż w całym życiu”.
Kontynuacja
Minęły dwa lata.
Said prawie nie wychodził z domu. Lekarze mówili, że zostało mu zaledwie kilka miesięcy, ale nie spieszył się ze śmiercią – jakby coś w nim go powstrzymywało, nie pozwalało mu odejść. Może to była obietnica, którą złożył Katii w myślach ostatniej nocy: „Zrobię wszystko, żeby twoje życie nie poszło na marne”.
Każdego ranka przychodził na oddział dziecięcy nazwany jej imieniem i siadał na krześle przy oknie. Patrzył, jak dzieci bawią się, śmieją i dochodzą do siebie. Dawał życie innym – być może dlatego, że nie mógł uratować tej, którą kochał.
Pewnego dnia, gdy do kliniki przybył nowy pielęgniarz z Rosji, usłyszał za sobą znajomy głos:
— Tu pachnie nią.
Said odwrócił się. Stała przed nim kobieta około sześćdziesiątki. Jasne oczy, zmęczona, ale życzliwa twarz.
„Czy ty jesteś… matką Katii?” – ledwo zdołał powiedzieć.
– Tak. Zostałam tutaj. Nie mogłam odejść. Wydawało mi się, że moja córka wciąż tu jest. W tych murach. Wśród tych ludzi.
Usiedli obok siebie. Milczeli.
– Wiesz – odezwała się nagle. – Tego wieczoru, przed ślubem, Katia zadzwoniła do mnie. Powiedziała: „Mamo, nie wiem, ile czasu nam zostało, ale po raz pierwszy w życiu idę nie ze strachu, ale ku światłu”. Wtedy się rozpłakałam. Zrozumiałam, że jest szczęśliwa. Choćby na chwilę…
Said zamknął oczy.
— Bałem się jej powiedzieć, że jestem chory. Że oboje jesteśmy jak dwie świece na wietrze. A ona… Po prostu przyszła i rozświetliła moją ciemność. Jak mogłem jej powiedzieć: „Uważaj, umieram”?
„Zostałaby” – powiedziała matka. „Bo ona też umierała… Ale z samotności”.
Siedzieli długo, aż zapaliły się wieczorne latarnie. I wtedy Said, po raz pierwszy od dwóch lat, uśmiechnął się.
– Chcę, żebyś pomógł mi dokończyć to, co ona zaczęła.
Tak rozpoczął się nowy rozdział. Said i matka Katii założyli organizację charytatywną, aby pomagać dzieciom z rzadkimi chorobami serca. Nazwali ją „Kropla Światła Katii ” .
A trzy miesiące później Said po cichu odszedł.
Na jego ramieniu znaleziono kartkę papieru pokrytą kroplówkami. Napisał na niej tylko jedną linijkę:
„Idę tam, gdzie ona się uśmiecha”.
Epilog – 12 lat później
Dziewczynka w różowym szlafroku siedziała na zimnym krześle w korytarzu przychodni. Miała na imię Lara i miała osiem lat. Cierpiała na rzadką chorobę serca, a jej matka spała na szpitalnym łóżku już od dwóch tygodni. Przywieziono je ze wsi, nie zostało prawie nic, a lekarze w ich rodzinnym miasteczku już się poddali.
Ale w tej klinice na ścianach wisiały zdjęcia. Jedno z nich przedstawiało blondynkę w orientalnej sukni ślubnej obok mężczyzny w bieli. Podpis: „Katya i Said. Światło dla siebie nawzajem. Światło dla innych”.
„Kto to jest?” Lara cicho zapytała pielęgniarkę, wskazując na zdjęcie.
„To… czarodzieje” – uśmiechnęła się. „Dzięki nim jesteś tutaj. Zbudowali ten oddział. Ona jest rosyjską nianią, on arabskim lekarzem. Zakochali się i dali nadzieję setkom dzieci. Już ich nie ma, ale wciąż ratują życie”.
Lara długo patrzyła na zdjęcie. Potem szepnęła do mamy:
– Na pewno wyzdrowieję. Żebym i ja mógł kiedyś stać się czyimś światłem.
Piętnaście lat później Lara ukończyła studia medyczne. A pięć lat później wróciła do tej samej kliniki. Już pierwszego dnia podeszła do tablicy pamiątkowej i położyła pod nią małą białą różę.
A gdy zapytano ją dlaczego, odpowiedziała:
— Zawdzięczam im życie. I będę kontynuować ich dzieło. Bo nawet jeśli miłość przeminie, może pozostać — w dobrych uczynkach, w czyimś sercu, w uratowanym życiu. I w dziewczynie, która kiedyś chciała stać się czyimś światłem. Jak Katia.
Finał to zamknięty krąg światła
Minęło kilka kolejnych lat.
Klinika Jekatieriny i Saida była teraz znana na całym świecie. Przywożono tu dzieci z poważnymi wadami serca z różnych krajów, wiedząc, że nie tylko je tu leczą, ale i walczą do końca . Ale najważniejsze jest to, że tu wierzą .
Lara, która została czołową kardiochirurgiczką oddziału, otwierała nowy program: bezpłatne operacje dla dzieci z terenów objętych wojną. Często wspominała tę pierwszą zimę, kiedy siedziała w szlafroku na krześle, czekając na diagnozę. Wtedy po raz pierwszy przeczytała historię Katii i Saida. I wiedziała, że gdyby nie ich miłość, nie żyłaby.
I pewnego dnia, po trudnej nocnej operacji, podszedł do niej mężczyzna. Wysoki, o orientalnych rysach twarzy, nieśmiało wyciągnął rękę:
– Przepraszam, jestem… bratem Saida. Nazywam się Amir. Szukałem chwili… żeby ci podziękować.
„Po co?” Lara była zaskoczona.
— Jesteś żywą kontynuacją ich marzenia. Obserwowałem to wszystko z daleka. Ale stałeś się tym, kim chcieli być — razem. Światłem, które nigdy nie gaśnie.
Wyjął z wewnętrznej kieszeni małe aksamitne pudełeczko. Otworzył je. W środku znajdowała się antyczna bransoletka z cienkiego złota ze szmaragdami.
– To była rodzinna pamiątka. Said podarował ją Katii z okazji ślubu. Znaleźliśmy ją wśród jej rzeczy… Chcę, żebyś ją miał. To nie tylko ozdoba. To symbol, że miłość trwa, nawet gdy ludzie odchodzą.
Lara bezszelestnie wzięła bransoletkę. Założyła ją na nadgarstek. I w tym momencie światło z okna padło prosto na jej dłoń – szmaragdy błysnęły jak żywe.
„Więc ona nadal żyje” – wyszeptała.
Wieczorem zaś napisała na tablicy ogłoszeń w klinice:
Wkrótce zostanie otwarty nowy budynek. Nazwiemy go „Domem Katii”. Aby każde dziecko, które do niego wejdzie, wiedziało: nawet tydzień prawdziwej miłości może zmienić wieczność.
A gdzieś wysoko ponad chmurami, dwoje ludzi trzymało się za ręce. Bez bólu. Bez łez. Po prostu razem.
