Dzia\u0142aj\u0105c instynktownie, gwa\u0142townie otworzy\u0142am drzwi i wbieg\u0142am do \u015brodka.<\/p>\n\n\n\n
W pomieszczeniu panowa\u0142o s\u0142abe o\u015bwietlenie, emitowane przez pojedyncz\u0105, go\u0142\u0105 \u017car\u00f3wk\u0119. Nie by\u0142o puste, jak si\u0119 spodziewa\u0142em, lecz wype\u0142nione\u2026 narz\u0119dziami? Niezupe\u0142nie zwyczajne. By\u0142y tam stare syntezatory, szpule ta\u015bmy magnetycznej, dziwnie wygl\u0105daj\u0105ca konsola pokryta pokr\u0119t\u0142ami i przewodami oraz zakurzone mikrofony zwisaj\u0105ce z sufitu. Larisa sta\u0142a po\u015brodku tego dziwnego sprz\u0119tu, blada, z r\u0119k\u0105 zawieszon\u0105 nad pl\u0105tanin\u0105 kabli. W powietrzu rozbrzmiewa\u0142 niski elektroniczny szum, przerywany klikni\u0119ciami i szeptami \u2013 dziwnymi d\u017awi\u0119kami<\/em>, o kt\u00f3rych wspomina\u0142a Tatiana.<\/p>\n\n\n\n Larisa wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119 i gwa\u0142townie si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142a. W jej oczach wida\u0107 by\u0142o strach i pewnego rodzaju tropienie. \u201eIgor! \u201eTy\u2026 co ty tu robisz?\u201d Jej g\u0142os by\u0142 ledwo s\u0142yszalny.<\/p>\n\n\n\n \u201eMusz\u0119 o to zapyta\u0107, Lariso! Co to jest? \u2014 wskaza\u0142em na pok\u00f3j. \u2014 I dlaczego zamykasz si\u0119 tutaj, strasz\u0105c Tatian\u0119? S\u0142yszy d\u017awi\u0119ki\u2026 boi si\u0119!\u201d<\/p>\n\n\n\n Twarz Larisy si\u0119 zdeformowa\u0142a. \u201eD\u017awi\u0119ki? \u201eOna\u2026 ona co\u015b s\u0142ysza\u0142a?\u201d Odwr\u00f3ci\u0142a wzrok, bawi\u0105c si\u0119 kraw\u0119dzi\u0105 r\u0119kawa. \u201eTo\u2026 to po prostu stare rzeczy moich rodzic\u00f3w. M\u00f3j ojciec interesowa\u0142 si\u0119 muzyk\u0105, muzyk\u0105 eksperymentaln\u0105\u2026 A moja matka pisa\u0142a. \u201eZa\u0142o\u017cyli tu studio\u201d.<\/p>\n\n\n\n “Studio?” Podszed\u0142em bli\u017cej, aby przyjrze\u0107 si\u0119 sprz\u0119towi. \u201eAle dlaczego przychodzisz tu w \u015brodku nocy? I dlaczego w tajemnicy?<\/p>\n\n\n\n Larisa westchn\u0119\u0142a ci\u0119\u017cko i opu\u015bci\u0142a ramiona. \u201eJa\u2026 ja po prostu\u2026 Czasami musz\u0119 by\u0107 sam. To miejsce\u2026 przypomina mi ich. I pr\u00f3bowa\u0142em\u2026 co\u015b tu zrobi\u0107. Znale\u017a\u0107 stare zapisy. Spr\u00f3bowa\u0107 zrozumie\u0107, jak \u017cyli. To g\u0142upie, wiem.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u201eAle dlaczego mi nie powiedzia\u0142e\u015b? Dlaczego w tajemnicy? I dlaczego Tatiana m\u00f3wi, \u017ce jeste\u015b inny, kiedy mnie nie ma? Dlaczego jeste\u015b na ni\u0105 z\u0142y? W moim g\u0142osie by\u0142o rozczarowanie i b\u00f3l.<\/p>\n\n\n\n Larisa wzdrygn\u0119\u0142a si\u0119, jakbym j\u0105 uderzy\u0142. \u0141zy nap\u0142yn\u0119\u0142y mi do oczu. \u201eIgor\u2026 Nie jestem z\u0142a. Po prostu\u2026 nie\u2026 Jeszcze nie wiem jak. By\u0107\u2026 matk\u0105. Ma pi\u0119\u0107 lat. Ma swoje nawyki, sw\u00f3j \u015bwiat\u2026 A ja\u2026 czasami trac\u0119 cierpliwo\u015b\u0107. Zw\u0142aszcza, gdy jestem zm\u0119czona. A gdy jestem tutaj, w tym miejscu\u2026 wydaje si\u0119, \u017ce ca\u0142y \u015bwiat na zewn\u0105trz przestaje istnie\u0107. Chcia\u0142am po prostu na chwil\u0119 uciec\u201d.<\/p>\n\n\n\n Ukry\u0142a twarz w d\u0142oniach, a jej ramiona trz\u0119s\u0142y si\u0119. Sta\u0142em tam oszo\u0142omiony. Mroczna tajemnica strychu okaza\u0142a si\u0119 nie by\u0107 z\u0142owroga w zwyk\u0142ym tego s\u0142owa znaczeniu. Nie z\u0142e intencje, ale\u2026 samotno\u015b\u0107? Zaginiony? Nie potrafisz poradzi\u0107 sobie z now\u0105 rol\u0105 i starymi duchami?<\/p>\n\n\n\n Podszed\u0142em do niej i ostro\u017cnie po\u0142o\u017cy\u0142em r\u0119k\u0119 na jej ramieniu. \u201eLarisa\u2026 Dlaczego ze mn\u0105 nie rozmawia\u0142a\u015b? Teraz jeste\u015bmy rodzin\u0105. Musimy przej\u015b\u0107 przez wszystko razem\u201d.<\/p>\n\n\n\n Spojrza\u0142a w g\u00f3r\u0119, jej oczy by\u0142y czerwone. \u201eBa\u0142am si\u0119. Ba\u0142am si\u0119, \u017ce pomy\u015blisz, \u017ce jestem\u2026 szalona. \u017be sobie nie poradz\u0119. \u017be nie mog\u0119 zast\u0105pi\u0107 matki Lisy\u201d.<\/p>\n\n\n\n W tym momencie zrozumia\u0142em. To nie by\u0142a z\u0142a macocha z bajki. By\u0142a to kobieta, kt\u00f3ra pr\u00f3bowa\u0142a znale\u017a\u0107 swoje miejsce w domu pe\u0142nym obcych (nawet je\u015bli teraz ich kocha\u0142a) cieni \u2013 cienia mojej zmar\u0142ej \u017cony, cienia jej zmar\u0142ych rodzic\u00f3w. Szuka\u0142a pocieszenia i sensu w starym studiu, pr\u00f3buj\u0105c znale\u017a\u0107 wsparcie, ale tylko od nas si\u0119 oddala\u0142a. I w tej walce nie\u015bwiadomie sprawi\u0142a b\u00f3l Tatianie, bo ona sama odczuwa\u0142a b\u00f3l i strach.<\/p>\n\n\n\n \u201eLarisa\u201d \u2013 powiedzia\u0142em cicho \u2013 \u201enie powinna\u015b jej zast\u0119powa\u0107. Musisz by\u0107\u2026 Laris\u0105. Jej now\u0105 matk\u0105. To skomplikowane. Ale damy sobie z tym rad\u0119. Razem\u201d.<\/p>\n\n\n\n Przytuli\u0142em j\u0105. Przy miarowym szumie starego sprz\u0119tu, w zakurzonym powietrzu strychu, przepe\u0142nionym duchami przesz\u0142o\u015bci i niewypowiedzianymi l\u0119kami przed tera\u017aniejszo\u015bci\u0105, stali\u015bmy w ciszy. Tajemnica zosta\u0142a ujawniona, ale droga do jej odkrycia by\u0142a jeszcze daleka. Droga do zaufania, zrozumienia, do stworzenia w\u0142asnego \u015bwiata, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by pomie\u015bci\u0107 przesz\u0142o\u015b\u0107, tera\u017aniejszo\u015b\u0107 i wszystkie nasze d\u017awi\u0119ki, nawet te najdziwniejsze. Strych nie by\u0142 ju\u017c miejscem strachu, ale nie sta\u0142 si\u0119 te\u017c jeszcze miejscem jedno\u015bci. Sta\u0142 si\u0119 symbolem faktu, \u017ce ka\u017cdy z nas ma swoje w\u0142asne sekretne zak\u0105tki, swoje w\u0142asne zmagania i tylko otwarto\u015b\u0107 i wsparcie mog\u0105 pom\u00f3c przekszta\u0142ci\u0107 te zak\u0105tki z miejsc samotno\u015bci w cz\u0119\u015bci wsp\u00f3lnego domu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"Dzia\u0142aj\u0105c instynktownie, gwa\u0142townie otworzy\u0142am drzwi i wbieg\u0142am do \u015brodka. W pomieszczeniu panowa\u0142o s\u0142abe o\u015bwietlenie, emitowane przez pojedyncz\u0105, go\u0142\u0105 \u017car\u00f3wk\u0119. Nie by\u0142o puste, jak \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":8695,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-8694","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8694","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8694"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8694\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8696,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8694\/revisions\/8696"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/8695"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8694"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8694"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8694"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}