Karina siedzia\u0142a w kuchni, wpatruj\u0105c si\u0119 w zegar na \u015bcianie. Wskaz\u00f3wki powoli przesuwa\u0142y si\u0119 do przodu, ale jej m\u0119\u017ca wci\u0105\u017c nie by\u0142o. Za oknem zapada\u0142a ciemno\u015b\u0107 i tylko rzadkie samochody przerywa\u0142y cisz\u0119 nocy. Nie czeka\u0142a ju\u017c na Igora – zbyt wiele takich nocy mia\u0142a za sob\u0105. Ale dzisiejszy wiecz\u00f3r by\u0142 inny. Co\u015b nie pozwala\u0142o jej zasn\u0105\u0107, jakby w powietrzu unosi\u0142 si\u0119 niepok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy klucz w ko\u0144cu przekr\u0119ci\u0142 si\u0119 w zamku, Karina nawet nie drgn\u0119\u0142a. Drzwi skrzypn\u0119\u0142y i na korytarzu rozleg\u0142y si\u0119 kroki. Nie pospieszy\u0142a mu na spotkanie, daj\u0105c mu szans\u0119 na wyt\u0142umaczenie si\u0119. Ale Igor, jak zwykle, nie spieszy\u0142 si\u0119 z wym\u00f3wkami. Pojawi\u0142 si\u0119 w drzwiach kuchni ze zm\u0119czonym u\u015bmiechem, jakby w og\u00f3le nie interesowa\u0142o go, gdzie jest i co robi.<\/p>\n\n\n\n
Igor powoli zdj\u0105\u0142 kurtk\u0119 i rzuci\u0142 j\u0105 na krzes\u0142o. Jego oczy by\u0142y lekko zamglone, a zapach alkoholu wype\u0142ni\u0142 kuchni\u0119 szybciej ni\u017c jakiekolwiek s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n
W powietrzu zawis\u0142a cisza. Karina nie od razu zda\u0142a sobie spraw\u0119 z tego, co w\u0142a\u015bnie powiedzia\u0142. S\u0142owa zabrzmia\u0142y jak cios, ale zaskoczenie nie pojawi\u0142o si\u0119 na jej twarzy. Zamiast z\u0142o\u015bci, \u0142ez czy pretensji, kt\u00f3rych spodziewa\u0142 si\u0119 Igor, po prostu na niego patrzy\u0142a. Przez d\u0142ugi czas. Ch\u0142odno. A w jej spojrzeniu nie by\u0142o b\u00f3lu ani rozpaczy – tylko dziwny spok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n
Czeka\u0142 na krzyk. Czeka\u0142 na scen\u0119. Ale ona milcza\u0142a. Ta cisza by\u0142a gorsza ni\u017c jakiekolwiek s\u0142owa. Zacz\u0119\u0142y si\u0119 w nim rodzi\u0107 w\u0105tpliwo\u015bci. Wiedzia\u0142, \u017ce Karina jest silna, przywyk\u0142 do postrzegania jej jako przyw\u00f3dczyni, ale teraz\u2026 co\u015b by\u0142o nie tak. Wygl\u0105da\u0142a, jakby wiedzia\u0142a wi\u0119cej, ni\u017c mu si\u0119 wydawa\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Carina powoli wsta\u0142a z krzes\u0142a i podesz\u0142a do okna. \u015awiat\u0142a nocnego miasta migota\u0142y za szyb\u0105, odbijaj\u0105c si\u0119 w jej oczach.<\/p>\n\n\n\n
Reakcja \u017cony sprawi\u0142a, \u017ce zrobi\u0142o mu si\u0119 gor\u0105co!<\/p>\n\n\n\n