\u2013 Widzia\u0142e\u015b, w czym dzisiaj przyjecha\u0142a? M\u00f3wi\u0105, \u017ce tata da\u0142 mi to na urodziny.<\/p>\n\n\n\n
Marina skrzywi\u0142a si\u0119, s\u0142uchaj\u0105c szept\u00f3w swoich koleg\u00f3w z klasy. Vika Solovyova, jedyna c\u00f3rka znanego dewelopera, jak zwykle siedzia\u0142a w doskona\u0142ej izolacji na ostatnim biurku, w roztargnieniu przegl\u0105daj\u0105c co\u015b w telefonie ze z\u0142ot\u0105 obudow\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Jej d\u0142ugie blond w\u0142osy opada\u0142y na ramiona w idealnych lokach, a nienaganny makija\u017c nadawa\u0142 jej wygl\u0105d drogiej porcelanowej lalki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZastanawiam si\u0119, co dzieje si\u0119 w g\u0142owach tych ludzi?\u201d \u2014 pomy\u015bla\u0142a Marina, ukradkiem patrz\u0105c na kole\u017cank\u0119 z klasy. Przez dwa lata studi\u00f3w Vika nie powiedzia\u0142a nikomu nawet kilkudziesi\u0119ciu s\u0142\u00f3w. Na zaj\u0119cia przyje\u017cd\u017ca\u0142a luksusowymi samochodami (co miesi\u0105c, jak si\u0119 wydawa\u0142o, nowym), bezb\u0142\u0119dnie zda\u0142a egzaminy i znikn\u0119\u0142a, nie uczestnicz\u0105c w og\u00f3lnym \u017cyciu studenckim.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Chyba my\u015bli tylko o szmatach \u2013 parskn\u0119\u0142a Katka, przyjaci\u00f3\u0142ka Mariny, pod\u0105\u017caj\u0105c za jej spojrzeniem. – Typowa powa\u017cna dziewczyna. Wczoraj s\u0142ysza\u0142em, jak z kim\u015b rozmawia\u0142a przez telefon \u2013 co drugie s\u0142owo brzmia\u0142o \u201eMediolan\u201d i \u201ePary\u017c\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, cho\u0107 co\u015b w \u015brodku sprzeciwia\u0142o si\u0119 temu prostemu wyja\u015bnieniu. Czasami dostrzega\u0142a dziwny wyraz oczu Viki \u2013 jakby przegl\u0105da\u0142a je wszystkie, my\u015bl\u0105c o czym\u015b w\u0142asnym, odleg\u0142ym i wcale nie efektownym.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Pami\u0119tasz, jak obroni\u0142a prac\u0119 magistersk\u0105 z ekologii w zesz\u0142ym semestrze? – Marina nagle przypomnia\u0142a sobie. \u2014 O wp\u0142ywie cz\u0142owieka na populacje dzikich zwierz\u0105t. Sk\u0105d wzi\u0105\u0142 si\u0119 ten temat dla \u201etypowego kierunku\u201d?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Chod\u017a \u2013 Katka machn\u0119\u0142a r\u0119k\u0105. \u2014 Prawdopodobnie, napisali asystenci mojego ojca. A ona po prostu pomalowa\u0142a usta i czyta\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Ale Marina pami\u0119ta\u0142a ten dzie\u0144. Pami\u0119tam, jak oczy Vicky si\u0119 rozja\u015bni\u0142y, gdy opowiada\u0142a o problemach bezdomnych zwierz\u0105t. Jak\u017ce m\u00f3j g\u0142os dr\u017ca\u0142, gdy pokazywa\u0142em statystyki dotycz\u0105ce okrutnego traktowania. W tym momencie wydawa\u0142a si\u0119 zupe\u0142nie inna \u2013 \u017cywa, prawdziwa.<\/p>\n\n\n\n
Ale potem zn\u00f3w za\u0142o\u017cy\u0142a mask\u0119 zimnego dystansu.<\/p>\n\n\n\n
Ich przypadkowe spotkanie odby\u0142o si\u0119 w ch\u0142odny listopadowy wiecz\u00f3r. Marina wyskoczy\u0142a z centrum handlowego, przyciskaj\u0105c do piersi torb\u0119 z zakupami i zamar\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Przy wej\u015bciu, kucaj\u0105c, Vika Solovyova nakarmi\u0142a ogromnego bezdomnego psa. Jej idealne palce z holograficznym manicure starannie odrywa\u0142y kawa\u0142ki kie\u0142basy. Pies \u2013 brudny, z rozczochran\u0105 sier\u015bci\u0105 i wyra\u017anie obola\u0142\u0105 \u0142ap\u0105 \u2013 \u0142apczywie po\u0142yka\u0142 smako\u0142yk.<\/p>\n\n\n\n
\u201eCicho, cicho, nie spiesz si\u0119 tak\u201d \u2013 g\u0142os Viki, zwykle zimny i odleg\u0142y, brzmia\u0142 niezwykle cicho. \u2013 D\u0142ugo nie jad\u0142e\u015b, biedaku? Wiem, wiem.<\/p>\n\n\n\n
Wiatr rozwiewa\u0142 jej drogi p\u0142aszcz, ale ona zdawa\u0142a si\u0119 nie zauwa\u017ca\u0107 ani zimna, ani brudu pod kolanami.<\/p>\n\n\n\n
Ale zawsze tak by\u0142o, u\u015bwiadomi\u0142a sobie nagle Marina. Te dziwne nieobecno\u015bci na zaj\u0119ciach, nag\u0142e nieobecno\u015bci na zaj\u0119ciach, tajemnicze telefony. Przypomnia\u0142a sobie, jak kiedy\u015b zobaczy\u0142a torb\u0119 z karm\u0105 dla ps\u00f3w w torbie Vicky. Wtedy nie przywi\u0105zywa\u0142a do tego \u017cadnej wagi – nigdy nie wiadomo, mo\u017ce w jej domu mieszka rasowy pies.<\/p>\n\n\n\n
Vika, nakarmiwszy ca\u0142\u0105 kie\u0142bas\u0119, nagle wzi\u0119\u0142a pysk psa w swoje zadbane d\u0142onie i przem\u00f3wi\u0142a, patrz\u0105c prosto w br\u0105zowe oczy psa:<\/p>\n\n\n\n
Pies cicho zakwili\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u201ePami\u0119tam, jak jako dziecko b\u0142aga\u0142am rodzic\u00f3w, \u017ceby wzi\u0119li psa\u201d \u2013 kontynuowa\u0142a Vika, jakby m\u00f3wi\u0142a do siebie. \u201eA tata powtarza\u0142: \u201ePo co ci kundel?\u201d Je\u015bli chcesz, kupimy ze szk\u00f3\u0142ki rasowego szczeniaka. Z rodowodem, z dyplomami.\u201d A ja chcia\u0142am tylko przyjaciela. Prawdziwy. Kto nie pokocha drogich prezent\u00f3w i statusu.<\/p>\n\n\n\n
Marina poczu\u0142a gul\u0119 w gardle. Nagle zobaczy\u0142a zupe\u0142nie inn\u0105 Vik\u0119 \u2013 nie ol\u015bniewaj\u0105c\u0105 ksi\u0119\u017cniczk\u0119 z ok\u0142adki, ale samotn\u0105 dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra ukrywa\u0142a swoj\u0105 prawdziw\u0105 istot\u0119 za idealn\u0105 fasad\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Ku zdumieniu Mariny pies poku\u015btyka\u0142 za dziewczyn\u0105, utykaj\u0105c. A ona bez wahania otworzy\u0142a tylne drzwi swojego nieskazitelnie czystego samochodu.<\/p>\n\n\n\n
Vika odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i na chwil\u0119 ich spojrzenia si\u0119 spotka\u0142y. Nie by\u0142o w nich za\u017cenowania ani wyzwania \u2013 jedynie jaki\u015b g\u0142\u0119boki, ukryty smutek i determinacja?<\/p>\n\n\n\n
\u201eTo, co uwa\u017cam za s\u0142uszne\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a po prostu, pomagaj\u0105c psu wsi\u0105\u015b\u0107 do samochodu. \u201eWiesz, czasami po prostu musisz by\u0107 sob\u0105\u201d. Nawet je\u015bli wszyscy wok\u00f3\u0142 ciebie oczekuj\u0105 od ciebie czego\u015b innego.<\/p>\n\n\n\n
Z tymi s\u0142owami wsiad\u0142a za kierownic\u0119 i odjecha\u0142a, pozostawiaj\u0105c Marin\u0119 ca\u0142kowicie zdezorientowan\u0105.<\/p>\n\n\n\n
B\u0119d\u0119 kontynuowa\u0107 histori\u0119, odkrywaj\u0105c histori\u0119 Vicky i rozwijaj\u0105c fabu\u0142\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego dnia Vika nie pojawi\u0142a si\u0119 na zaj\u0119ciach. I co drugi dzie\u0144 te\u017c. Marina przy\u0142apa\u0142a si\u0119 na ci\u0105g\u0142ym patrzeniu na puste miejsce na ostatnim biurku, a w jej g\u0142owie k\u0142\u0119bi\u0142y si\u0119 pytania: dok\u0105d zabra\u0142a tego psa? Co si\u0119 z ni\u0105 sta\u0142o?<\/p>\n\n\n\n
Pod koniec tygodnia ciekawo\u015b\u0107 zwyci\u0119\u017cy\u0142a. Po zaj\u0119ciach Marina zebra\u0142a si\u0119 na odwag\u0119 i podesz\u0142a do koleg\u00f3w z klasy, kt\u00f3rzy byli bli\u017cej Viki.<\/p>\n\n\n\n
\u201eKto wie\u201d \u2013 Anton wzruszy\u0142 ramionami. – Mo\u017ce znowu pojecha\u0142a do Europy. Chocia\u017c\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142. \u2014 Ostatnio cz\u0119sto widuje si\u0119 jej samoch\u00f3d w pobli\u017cu jakiego\u015b starego magazynu.<\/p>\n\n\n\n
Marina od razu przypomnia\u0142a sobie pods\u0142uchan\u0105 rozmow\u0119 telefoniczn\u0105 Vicki: \u201eNie, tato, nie mog\u0119 teraz przyj\u015b\u0107. Mam wa\u017cne rzeczy do zrobienia. Tak, wa\u017cniejsze ni\u017c wyst\u0119p w Mediolanie!\u201d<\/p>\n\n\n\n
To by\u0142o tak, jakby puzzle zacz\u0119\u0142y uk\u0142ada\u0107 si\u0119 w jeden obraz.<\/p>\n\n\n\n
Godzin\u0119 p\u00f3\u017aniej Marina jecha\u0142a ju\u017c do starej dzielnicy przemys\u0142owej. Ona sama nie wiedzia\u0142a dlaczego \u2013 w ko\u0144cu od tamtego spotkania min\u0105\u0142 ju\u017c tydzie\u0144. Ale wewn\u0119trzny g\u0142os uparcie upiera\u0142 si\u0119, \u017ce pod\u0105\u017ca w\u0142a\u015bciw\u0105 drog\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Znajomy samoch\u00f3d sta\u0142 w pobli\u017cu obskurnego budynku dawnego magazynu. A zza rogu dobieg\u0142o g\u0142o\u015bne szczekanie.<\/p>\n\n\n\n
Marina uwa\u017cnie rozejrza\u0142a si\u0119 za rogiem i zamar\u0142a. Na podw\u00f3rzu, otoczonym wysokim p\u0142otem, biega\u0142o, bawi\u0142o si\u0119 i po prostu wygrzewa\u0142o dziesi\u0105tki ps\u00f3w. By\u0142y tam zar\u00f3wno du\u017ce, jak i bardzo ma\u0142e, zadbane i jeszcze nie do ko\u0144ca tuczone. A po\u015brodku tego psiego kr\u00f3lestwa sta\u0142a Vika \u2013 w prostych d\u017cinsach i starej bluzie, z w\u0142osami lu\u017ano zwi\u0105zanymi w kucyk \u2013 i wk\u0142ada\u0142a jedzenie do misek.<\/p>\n\n\n\n
\u201eZastanawia\u0142am si\u0119, kiedy si\u0119 domy\u015blisz\u201d \u2013 powiedzia\u0142a nagle, nie odwracaj\u0105c si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Czy dlatego nigdy nie chodzi\u0142e\u015b z nami na imprezy? \u2013 domy\u015bli\u0142a si\u0119 Marina.<\/p>\n\n\n\n
Vika w ko\u0144cu si\u0119 odwr\u00f3ci\u0142a, a Marina zobaczy\u0142a ten sam wyraz w jej oczach \u2013 dopiero teraz zda\u0142a sobie spraw\u0119, \u017ce to nie by\u0142a pustka, ale g\u0142\u0119boka, wszechogarniaj\u0105ca mi\u0142o\u015b\u0107. Mi\u0142o\u015b\u0107 do tych, kt\u00f3rzy zostali opuszczeni, zdradzeni, kt\u00f3rzy zw\u0105tpili w odnalezieniu swojego domu.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz, ten pies, kt\u00f3rego widzia\u0142e\u015b w centrum handlowym, znalaz\u0142 ju\u017c w\u0142a\u015bciciela\u201d \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 Vika. – Og\u00f3lnie rzecz bior\u0105c, dostosowuj\u0105 si\u0119 dobrze. Zw\u0142aszcza je\u015bli nie b\u0119dziesz k\u0142ama\u0107 na temat rasy i tytu\u0142\u00f3w, a po prostu opowiesz ich histori\u0119. Swoj\u0105 drog\u0105, chcia\u0142by\u015b pom\u00f3c? Zawsze jest za ma\u0142o r\u0105k.<\/p>\n\n\n\n
A Marina, patrz\u0105c na t\u0119 zupe\u0142nie now\u0105, nieznan\u0105, ale tak prawdziw\u0105 Vik\u0119, nagle zda\u0142a sobie spraw\u0119, \u017ce tego chcia\u0142a. Bardzo chce sta\u0107 si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 tego ma\u0142ego cudu, ukrytego za obskurnymi \u015bcianami starego magazynu.<\/p>\n\n\n\n
Czas mija\u0142. Marina przychodzi\u0142a teraz do schroniska niemal co wiecz\u00f3r. Stopniowo poznawa\u0142a historie ka\u017cdego psa i nauczy\u0142a si\u0119 znajdowa\u0107 podej\u015bcie nawet do najbardziej nieufnych. Coraz lepiej poznawa\u0142em te\u017c sam\u0105 Vik\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce za mask\u0105 rozpieszczonego \u201emajora\u201d kryje si\u0119 niesamowita osoba o wielkim sercu. Vika nie tylko prowadzi\u0142a sierociniec za w\u0142asne pieni\u0105dze, ale tak\u017ce prowadzi\u0142a stron\u0119 na portalach spo\u0142eczno\u015bciowych, na kt\u00f3rej opowiada\u0142a historie swoich podopiecznych. Bez ozdobnik\u00f3w, bez niepotrzebnego patosu \u2013 po prostu uczciwie napisa\u0142am o losach ka\u017cdego psa.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWa\u017cne jest, aby ludzie wiedzieli, \u017ce bior\u0105 nie tylko zwierz\u0119, ale przyjaciela z w\u0142asnym charakterem i histori\u0105\u201d \u2013 wyja\u015bni\u0142a Marinie. \u201eWtedy b\u0119dzie mniej zdrady\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Tego wieczoru siedzieli oboje na starej sofie w pokoju rekreacyjnym. Za oknem pada\u0142 \u015bnieg, w schronisku by\u0142o cicho \u2013 psy zjad\u0142y ju\u017c obiad i spa\u0142y na swoich miejscach.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Tato \u2013 Vika u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno. \u201eUwa\u017ca to za kaprys, kt\u00f3ry przeminie\u201d. M\u00f3wi, \u017ce nie ma sensu traci\u0107 czasu na bezdomne psy, skoro w jego firmie mo\u017cna zbudowa\u0107 karier\u0119. On nawet nie wie o tym schronisku \u2013 uwa\u017ca, \u017ce \u200b\u200bwydaj\u0119 pieni\u0105dze na zakupy.<\/p>\n\n\n\n
W tym momencie telefon Vicky zacz\u0105\u0142 dzwoni\u0107, a na ekranie pojawi\u0142o si\u0119 \u201eTata\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Marina widzia\u0142a, jak zdenerwowana by\u0142a przyjaci\u00f3\u0142ka, jak dr\u017ca\u0142y jej palce. I nagle zdecydowa\u0142em:<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Mo\u017ce czas powiedzie\u0107 mu prawd\u0119?<\/p>\n\n\n\n
Vika milcza\u0142a przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, wpatruj\u0105c si\u0119 w ciemno\u015b\u0107 za oknem. Potem zdecydowanie skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105:<\/p>\n\n\n\n
\u201eOczywi\u015bcie\u201d \u2013 odpowiedzia\u0142a Marina bez wahania. – Ale dlaczego?<\/p>\n\n\n\n
\u201eWidzisz\u201d \u2013 Vika zawaha\u0142a si\u0119. – Tak bardzo boj\u0119 si\u0119 tej rozmowy. Boj\u0119 si\u0119 jego reakcji, jego rozczarowania. B\u0119dzie mi \u0142atwiej, je\u015bli w pobli\u017cu b\u0119dzie osoba, kt\u00f3ra mnie zrozumie.<\/p>\n\n\n\n
Marina uwa\u017cnie spojrza\u0142a na przyjaci\u00f3\u0142k\u0119. Dziwnie by\u0142o widzie\u0107 j\u0105 tak\u0105 \u2013 zdezorientowan\u0105, niepewn\u0105. Gdzie podzia\u0142a si\u0119 ta arogancka pi\u0119kno\u015b\u0107 z ostatniego biurka?<\/p>\n\n\n\n
Vika impulsywnie przytuli\u0142a przyjaci\u00f3\u0142k\u0119:<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego dnia zadzwoni\u0142a do ojca i poprosi\u0142a go, aby przyszed\u0142 \u201ena bardzo wa\u017cn\u0105 rozmow\u0119\u201d. Marina widzia\u0142a, jak zmartwiona by\u0142a przyjaci\u00f3\u0142ka, jak nerwowo poprawia\u0142a w\u0142osy, zerkaj\u0105c na zegarek.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy na podw\u00f3rze wjecha\u0142 dyrektor Maybach, Vika zblad\u0142a. Ale wyprostowa\u0142a ramiona i posz\u0142a spotka\u0107 si\u0119 z ojcem.<\/p>\n\n\n\n
Najstarszy So\u0142owjow, wysoki, imponuj\u0105cy m\u0119\u017cczyzna w drogim garniturze, zatrzyma\u0142 si\u0119 w progu, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 po terenie schronu. Jego twarz by\u0142a nieczytelna.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWi\u0119c to tutaj znikasz\u201d \u2013 powiedzia\u0142 w ko\u0144cu.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Ja i moi przyjaciele-wolontariusze. Tato, wiem, \u017ce my\u015blisz, \u017ce to strata czasu. Ale sp\u00f3jrz.<\/p>\n\n\n\n
Vika zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 o ka\u017cdym psie, o tym jak wa\u017cne jest da\u0107 im szans\u0119, o swoim marzeniu o stworzeniu prawdziwego centrum pomocy zwierz\u0119tom. M\u00f3wi\u0142a ciep\u0142o i entuzjastycznie, a Marina zauwa\u017cy\u0142a, jak spojrzenie So\u0142owjowa seniora stopniowo z\u0142agodnia\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
I wtedy wydarzy\u0142 si\u0119 cud. Little Boy, stary pies z szarym pyskiem, kt\u00f3rego Vika niedawno z\u0142apa\u0142a na autostradzie, ku\u015btyka\u0142 w ich stron\u0119. Ostro\u017cnie pow\u0105cha\u0142 buty So\u0142owjowa i nagle ufnie przycisn\u0105\u0142 si\u0119 do jego st\u00f3p.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Wow \u2013 mrukn\u0105\u0142. – Zupe\u0142nie jak m\u00f3j Jack.<\/p>\n\n\n\n
Wyprostowa\u0142 si\u0119 i uwa\u017cnie spojrza\u0142 na c\u00f3rk\u0119:<\/p>\n\n\n\n
Sze\u015b\u0107 miesi\u0119cy p\u00f3\u017aniej na obrze\u017cach miasta otwarto nowoczesny o\u015brodek pomocy bezdomnym zwierz\u0119tom \u201ePrawdziwy Przyjaciel\u201d. Dzi\u0119ki przestronnym wybiegom, najnowocze\u015bniejszemu sprz\u0119towi weterynaryjnemu i kadrze specjalist\u00f3w. A na wernisa\u017cu Vika i jej ojciec przeci\u0119li wsp\u00f3lnie czerwon\u0105 wst\u0105\u017ck\u0119 \u2013 zar\u00f3wno w d\u017cinsach, jak i T-shirtach z logo centrum.<\/p>\n\n\n\n
\u201eWiesz\u201d \u2013 szepn\u0119\u0142a Marina do swojej przyjaci\u00f3\u0142ki \u2013 \u201eale i tak sta\u0142a\u015b si\u0119 tym, kim chcia\u0142 tw\u00f3j ojciec\u201d.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Kobieta sukcesu w biznesie. Tylko w moim w\u0142asnym, specjalnym biznesie.<\/p>\n\n\n\n
Vika u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, obserwuj\u0105c, jak jej ojciec z entuzjazmem opowiada reporterom o planach rozbudowy centrum.<\/p>\n\n\n\n
Pochyli\u0142a si\u0119, \u017ceby pog\u0142aska\u0107 Dzieci\u0105tko, kt\u00f3re jak zwykle kr\u0119ci\u0142o si\u0119 nieopodal:<\/p>\n\n\n\n
A pies, jakby si\u0119 zgadzaj\u0105c, szczeka\u0142 g\u0142o\u015bno, wywo\u0142uj\u0105c \u015bmiech wszystkich.<\/p>\n\n\n\n
Tak zako\u0144czy\u0142a si\u0119 historia dziewczyny, kt\u00f3ra nie ba\u0142a si\u0119 zosta\u0107 sob\u0105. I \u017ce za ka\u017cd\u0105 mask\u0105 mo\u017ce kry\u0107 si\u0119 niesamowita dusza \u2013 trzeba tylko da\u0107 jej szans\u0119 si\u0119 ujawni\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"\u2013 Widzia\u0142e\u015b, w czym dzisiaj przyjecha\u0142a? M\u00f3wi\u0105, \u017ce tata da\u0142 mi to na urodziny. Marina skrzywi\u0142a si\u0119, s\u0142uchaj\u0105c szept\u00f3w swoich koleg\u00f3w z klasy. \n [...]<\/a>","protected":false},"author":1,"featured_media":2464,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-2463","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-blog"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2463","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2463"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2463\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2465,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2463\/revisions\/2465"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/2464"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2463"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2463"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/swiat24.pl.ua\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2463"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}