\u201eKto si\u0119 z tob\u0105 o\u017ceni? Widzia\u0142e\u015b siebie w lustrze, jeste\u015b ogrodowym strachem na wr\u00f3ble!\u201d – s\u0142owa m\u0119\u017ca zagrzmia\u0142y, odbijaj\u0105c si\u0119 echem po ca\u0142ym pokoju. \u017bona Anna zamar\u0142a w miejscu, jakby oblano j\u0105 lodowat\u0105 wod\u0105. Te s\u0142owa, pe\u0142ne pogardy i nienawi\u015bci, by\u0142y jak cios w samo serce. Sta\u0142a przed nim, nie mog\u0105c wydusi\u0107 s\u0142owa, pr\u00f3buj\u0105c zrozumie\u0107 to, co w\u0142a\u015bnie us\u0142ysza\u0142a. Przez dziesi\u0119\u0107 lat ma\u0142\u017ce\u0144stwa Anna przyzwyczai\u0142a si\u0119 do drobnych d\u017agni\u0119\u0107 i sarkastycznych uwag, ale po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142a tak\u0105 zniewag\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Co\u015b w niej p\u0119k\u0142o. \u015awiat wok\u00f3\u0142 niej zaw\u0119zi\u0142 si\u0119 do pewnego punktu, a\u017c jej umys\u0142 poch\u0142on\u0119\u0142o tylko jedno uczucie: b\u00f3l. Anna w milczeniu odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 i wysz\u0142a z pokoju, pr\u00f3buj\u0105c powstrzyma\u0107 \u0142zy, kt\u00f3re w ka\u017cdej chwili mog\u0142y pop\u0142yn\u0105\u0107. Wesz\u0142a do \u0142azienki i spojrza\u0142a na swoje odbicie. Przed ni\u0105 sta\u0142a kobieta o zm\u0119czonej twarzy, wyczerpana latami pracy i dbania o dom i rodzin\u0119. Ale czy zas\u0142u\u017cy\u0142a na takie traktowanie? Jej serce zamar\u0142o z \u017calu, ale w g\u0142\u0119bi duszy zrodzi\u0142a si\u0119 nowa, nieust\u0119pliwa determinacja.<\/p>\n\n\n\n